'Zondag was soepdag. De uitgebreide maaltijd die gij op zondag voorgeschoteld kreeg, begon vaak met soep vooraf. Die soep werd dan al op zaterdag bereid. Dan stond er een grote pan op het vuur, waar urenlang zachtjes een bouillon stond te trekken. Het ganse huis rook dan al naar de 'zondagse soep', die pas de volgende dag zou worden geserveerd. Met kip, klein bietje mager soepvlees en vermicelli, want dat hoorde zo'...
'Als bompa en Tant Ciska mee-aten, maakte ons moeke nog een tussengerechtje: ragout van de kip en het soepvlees, het is spijtig dat Jean en Mien hun bakkerij niet meer hebben, want ook de pasteibakskes van Jean waren erg goed. Daarna het hoofdgerecht, rosbief, gebakken champignonnekes, hand versneden fritjes van pappa en de zure komkommersalade van mamma, aangemaakt met mayonaise en wat natuurazijn. Als het tijd was, dan ook nog verse peulen of breekboontjes uit de tuin van ons bompa'.
'Als dessertje de hemelse modder van mamma, in het seizoen aardbeien uit de tuin van Tant Claar en voor tant Ciska steevast een koffietje met advokaat. Feest? Op en top, zeker en vast. Maar de maandag na zo'n betreffende zondag versloeg alles. Het kleine beetje overgebleven ragout verwerkte mamma tot haar wereldberoemde kroketjes. Een traan gaat langs mijn wang bij deze gedachte'.
Met het ouder worden, maar ook met de vaststelling dat die vanzelfsprekende smaken bijna onmerkbaar aan het verdwijnen waren, ervoeren wij dat veel dierbare herinneringen verbonden zijn aan eten. Geuren en smaken kunnen ons onverwacht terugwerpen in de tijd. Zo ontstaan er verlangens naar geuren, smaken en sferen die we helaas ontwend zijn.
Helemaal verdwenen is de eenvoudige, maar kwalitatieve keuken van weleer nog niet. Wijze chef-koks hebben grootmoeders recepten geadopteerd en vanzelfsprekend ook een klein beetje verrijkt met betere ingrediënten. Met een duur woord noemt men dat cuisine du terroir. Maar nostalgie alleen volstaat niet om te komen tot ons gekozen bedrijfsconcept. De betrachting is geweest om op een lichtvoetige wijze deze mijmeringen te implementeren.
Witloof gooit een blik over de schouder naar wat achter ons ligt, naar de tijd waarin de Belg zich onderscheidde door zijn typische keuken. Te lang waren we ons niet bewust van de eigenheid en de kwaliteit van die keuken.
Onze visie is dan ook het bieden van een kwalitatieve totaalbeleving met een implementatie van streekgastronomie. Het concept richt zich op de Belgische keuken en laat zien wat de Belgische gastronomie in haar mars heeft. Eerst en vooral worden er voor de bereiding alleen kwaliteitsproducten gekozen van Belgische bodem. Witloof zweert bij deze Belgische producten, ambachtelijk Belgische bereidingen, Belgische bieren en als klap op de vuurpijl Belgische wijnen. In vroegere tijden was een Belgische brasserie in de eerste plaats een drankgelegenheid, het eten kwam pas nadien, als toemaatje. Witloof stelt zich tevreden met een persoonlijke definitie: haar brasseriekeuken werkt in de eerste plaats met producten van topkwaliteit, zonder afwijkingen of aanstellerij, maar altijd 'origineel'. Natuurlijk hoort daar een originele omgeving bij, een omgeving die breekt met het traditionele imago van de brasserie. Mede hierdoor wordt de lat van het witloofproduct hoog gelegd.
Alle producten die gebruikt worden voor de bereiding van onze schotels, zijn met de grootste zorg gekozen bij ambachtslui die kwaliteit en traditie respecteren voor hun eigen, het uwe en dus ons genot.
